Όταν σε 2 σεζόν η μόνη ουσιαστική επιτυχία και χαρά που έχει προσφέρει είναι μια νίκη επί της ΤΣΣΚΑ, τότε μπαίνει στο παιχνίδι η λέξη "ΥΠΟΧΡΕΩΣΗ", απέναντι σε έναν πικραμένο κόσμο... Γράφει ο Stouk
Φέτος ο κόσμος του Ολυμπιακού έχει δείξει ΑΠΙΣΤΕΥΤΗ υπομονή με αυτή την ομάδα. Αν εξαιρέσεις τους μετρημένους στα δάχτυλα του ενός χεριού που φώναξαν "Μίλαν Τόμιτς οε οε οε" μετά την εντός έδρας ήττα από τον ΠΑΟ στην Ευρωλίγκα, κανείς δεν αποδοκίμασε στο γήπεδο, κανείς δεν έδειξε απογοήτευση, ενώ υπήρχαν άπειροι λόγοι να το κάνει.
Στα social media ο καθένας γράφει ό, τι θέλει. Εκεί μπορούσες να δεις και βρίσιμο και ασέβεια ως προς τους στυλοβάτες Αγγελόπουλους και τον μυθικό Σπανούλη και ό, τι τραβάει η ψυχή σου.
Το κριτήριο όμως, το γήπεδο, το ΣΕΦ, ίσως ήταν η πρώτη σεζόν από τις τελευταίες που δεν υπήρξαν "ουφ", "τσσσσσ" και λοιπά επιφωνήματα ή έτερα κραξίματα. Το όνομα του Σφαιρόπουλου, που ίσως αυτός έχει το μεγαλύτερο μερίδιο ευθύνης για ό, τι ζούμε φέτος, είτε φωναζόταν ρυθμικά σε κάθε αγώνα είτε έπαιρνε ζεστό χειροκρότημα.
Παίκτες που θα μπορούσαν άνετα να προκαλέσουν έντονες αντιδράσεις, για διαφορετικούς λόγους ο καθένας, έβγαλαν μια χρονιά βελούδινη.
Και πάμε στη γενική σούμα. Πέρυσι κερδίσαμε την ΤΣΣΚΑ, περάσαμε στον τελικό της Ευρωλίγκα και... πάπαλα. Εκείνο το βράδυ ήταν η αυλαία της σεζόν. Στον τελικό του f4 περάσαμε και δεν ακουμπήσαμε, ενώ στους τελικούς του πρωταθλήματος ήμασταν και στα 5 ματς χειρότεροι του ΠΑΟ και με νύχια και με δόντια πήγαμε σε 5ο αγώνα.
Για φέτος ας μην τα ξαναλέμε. 30άρες που μας πάγωσαν, χαμένος τελικός κυπέλλου από την ΑΕΚ, αποκλεισμός στα Playoff με πλεονέκτημα από την Ζαλγκίρις. Φτάνοντας στους τελικούς, η νίκη στον 1ο αγώνα μας έκανε χαρούμενους, γιατί φανταστήκαμε οτι ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ θα δούμε κάτι ουσιαστικό από αυτήν την ομάδα που μέχρι τότε επέμενε να αδικεί τον εαυτό της.
Φευ. Ο 2ος αγώνας στο ΣΕΦ ήταν σαν να βλέπαμε σε επανάληψη το ίδιο έργο. Μια ομάδα αγχωμένη, από τον πιο έμπειρο μέχρι τον πιο άπειρο, ένας προπονητής που αδυνατούσε να απαντήσει εγκαίρως στα τρικ του αντιπάλου του. Παίκτες ενώ ξέρουν να βγάλουν πετυχημένα plays, κολλάνε και τα χάνουν.
Φτάσαμε λοιπόν στο χείλος του γκρεμού. Μια ήττα ακόμα και άλλη μια σεζόν πλήρως αποτυχημένη. Η 2η συνεχόμενη. Γυρνάμε δηλαδή πίσω δλδ σε χρόνια προ Σπανούλη, σε χρόνια Γιαννάκη και Γκέρσον.
Ο κόσμος του Ολυμπιακού πέρασε δύσκολα χρόνια. Πέρασε μια 15ετία (καταλαβαίνετε για πόσο μεγάλο διάστημα μιλάμε;;) για να δει τίτλο και, ενώ υποτίθεται περνάμε τα καλύτερά μας χρόνια σαν σύλλογος, βλέπουμε τι;
Μια ομάδα που φοβάται; Που τόλμησε ακόμα και ο ίδιος ο προπονητής να πει χωρίς αιδώ "φοβηθήκαμε να κερδίσουμε"; Παιδιά, μιλάμε για Ολυμπιακό. Πέραν του ότι ο κόσμος διψάει για τίτλους, πέραν του ότι δεν αντέχει να χάνει μονίμως, και δη από την ομάδα του Τράκη (απορώ, αυτό και μόνο δεν τους πεισμώνει να κερδίσουν κάποιον που τους υποτιμάει τόσο;), είμαστε Ο-Λ-Υ-Μ-Π-Ι-Α-Κ-Ο-Σ!!! Δεν είμαστε ομαδάκι της σειράς για να μένουμε άτιτλοι και να μην τρέχει κάστανο.
Αλλά ακόμα και έτσι, ο κόσμος έχει αποδείξει ότι παρά τις πίκρες, παρά τις αποτυχίες, στηρίζει αυτήν την ομάδα. Και το πρωτάθλημα να χάσει, θα σε στηρίξει. Αρκεί να σε δει να παλεύεις. Αλλά η εμφάνιση του ΣΕΦ μια βδομάδα πριν και ακόμα χειρότερα αυτή του ΟΑΚΑ την Κυριακή, απέχουν μίλια μακριά από τη λέξη "πάλη".
Τόσα χρόνια όσοι παρακολουθείτε το blog και δη εμένα, δεν έχω μιλήσει για υποχρέωση παικτών και προπονητών, πέρα από αυτήν που έχουν στον εαυτό τους, στον κόπο τους και στην μπασκετική τους αξία.
Τώρα όμως υπάρχει ΥΠΟΧΡΕΩΣΗ προς τον πικραμένο κόσμο του Ολυμπιακού και μόνο. Για το 2-2 και για τον υπέρ πάντων μπασκετικό αγώνα στο άντρο της μπασκετικής μασωνίας. Σεβαστείτε μας και παλέψτε. Όποιος φοβάται πέφτει και κοιμάται λέει μια παροιμία. Όποιος φοβάται λοιπόν (εκ... γεννετής ή τώρα πια) και όποιος αγχώνεται, προφανώς και πρέπει να διαλέξει άλλο επίπεδο και όχι αυτό του πρωταθλητισμού. Και φυσικά άλλη ομάδα και όχι αυτήν του Ολυμπιακού.
Παλέψτε για εμάς και τη φανέλα και ας χάσετε. Την ήττα ο γαύρος τη συγχωρεί. Τον looserισμό όχι...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου