Έτσι τον ονειρεύομαι τον Ολυμπιακό (μου)...

Ο Ολυμπιακός κόντρα στην Μπέρνλι για ακόμα μια φορά ήταν "να τον πιεις στο ποτήρι" και παρόλο που είναι ακόμα τόσο νωρίς στην σεζόν, τολμώ να πω, πως έτσι τον ονειρεύομαι.
Αρθρογραφεί ο Αντιδραστικός...

Κάπως έτσι τον ονειρεύομαι τον Ολυμπιακό (μου):

• Να ξυπνάω την μέρα του αγώνα και να σκέφτομαι ΟΛΗ ΜΕΡΑ πως το βράδυ έχει ματς της ομάδας μου. Του Θρύλου μου.
• Να ξυπνάω την επόμενη το πρωί και το πρώτο πράγμα που μου έρχεται στο μυαλό, να είναι το ματς της προηγούμενης μέρας. Οι φάσεις, τα γκολ, οι πανηγυρισμοί.
• Να φορτώνω δε, τα highlights του αγώνα κάθε τρεις και λίγο. Να ξεκοκαλίζω ΟΛΑ τα σάιτ για άρθρα, απόψεις, δηλώσεις, κριτικές, παρακάμερες.
• Να πηγαίνω στο γήπεδο και ο πιτσιρικάς ανηψιός μου να λάμπει από χαρά στους πανηγυρισμούς. Να πηγαίνω στο γήπεδο και να περνάμε ΟΜΟΡΦΑ με τον αδερφό μου και την παρέα μου.
• Να βλέπω την ομάδα με πέντε Έλληνες στην ενδεκάδα και τουλάχιστον εννιά στην αποστολή. Να βλέπω δε, στο ρόστερ να υπάρχουν οχτώ παίχτες  από την ακαδημία (Φορτούνης, Φέτφα, Γιαννιώτης, Τσιμίκας, Ανδρούτσος, Νικολάου, Βρουσάι, Χουτεσιώτης).
• Να βλέπω έναν προπονητή που μπορώ επιτέλους να εμπιστευτώ. Έναν προπονητή που βλέπει τον Ολυμπιακό όχι σαν μια ακόμα δουλειά αλλά σαν μια πραγματική ευκαιρία. Έναν προπονητή κανονικό. Που δουλεύει. Που χτίζει.
• Να βλέπω στον πάγκο, διοικητικό αρχηγό της αποστολής τον ΓΙΓΑΝΤΙΟ ΚΡΙΣΤΙΑΝ ΚΑΡΕΜΠΕ. 
• Να βλέπω καταξιωμένους παίχτες στην ομάδα, οι οποίοι να παλεύουν για διάκριση με την ερυθρόλευκη, σαν να ναι η πρώτη επαγγελματική συμμετοχή στην καριέρα τους (Τοροσίδης, Λάζαρος, Βούκοβιτς, Μπουχαλάκης, Γκερέρο).
• Να βλέπω να αποκτιέται ένα κράμα έμπειρων (Γκιγιέρμε, Νάτχο, Γκερέρο, Λάζαρος) και νεαρών (Ποντένσε, Καμαρά, Μεριά, Μασούρας) παιχτών, δείγμα ενός σωστού προγραμματισμού και μεταγραφικού πλάνου.
• Να βλέπω ένα γήπεδο γεμάτο, παθιασμένο, ενωμένο, ενθουσιασμένο, έτοιμο να εκραγεί σε κάθε φάση. Ο-ΛΥ-ΜΠΙ-ΑΚΟΣ να δονεί την ατμόσφαιρα και τα αυτιά μου.
• Και το βασικότερο... Να βλέπω την ομάδα να παίζει ΜΠΑΛΑ. ΜΠΑΛΑ ΓΑΜΩΤΟ, ναι. ΜΠΑΛΑ. Σκέφτομαι το χθεσινό ματς (ή αυτά με τη Λουκέρνη) και γεμίζει το στόμα μου. ΜΠΑΛΑ. Σχεδόν την είχαμε ξεχάσει αυτή τη λέξη, τα τελευταία χρόνια (με τους κάθε λογής Σεμπάδες, Μαρίν, Πάρντους κτλ, οι οποίοι σε άλλες εποχές δεν θα πέρναγαν ούτε από έξω από του Ρέντη). ΜΠΑΛΑ λοιπόν. Να βλέπω μια ομάδα με παίχτες γρήγορους, τεχνίτες. Να βλέπω ένα μοντέρνο ποδόσφαιρο, σύγχρονο και όμορφο. Να μην βλέπω ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ την μπάλα ΜΕ ΤΟ ΠΑΡΑΜΙΚΡΟ ΝΑ ΓΥΡΝΑ ΣΤΟΝ ΤΕΡΜΑΤΟΦΥΛΑΚΑ.

Όλα τα παραπάνω, είναι τα συναισθήματα μου που λέτε μετά το χθεσινό παιχνίδι. Τα ίδια είχα και μετά τα ματς με τη Λουκέρνη. Ξέρω πως είναι ακόμα πολύ νωρίς. Αλλά έτσι νιώθω. Νιώθω πραγματική όρεξη για αυτή την ομάδα. Νιώθω αισιοδοξία. Κάνω όνειρα. Αυτό που έχω δει προς το παρόν ( προγραμματισμός, προπονητής, μεταγραφές, ρόστερ, Ελληνικό στοιχείο, ΑΠΟΔΟΣΗ, αποτελέσματα, θέαμα), είναι αυτό ακριβώς που ονειρεύομαι για τον Θρύλο (μου, μας).

Κλείνω με την ευχή, να μην αλλάξει η "λογική" αυτής της ομάδας. Εντός και εκτός αγωνιστικών χωρων να συνεχίσει ΕΤΣΙ ακριβώς.  Αν περάσει πχ στους ομίλους του Europa (δεν έχει τελειώσει ΤΙΠΟΤΑ ακόμα), ίσως γίνουν κι άλλες καλές μεταγραφές. Αλλά δεν θέλω οι παίχτες που παίζουν αυτή τη στιγμή (πχ Γιαννιώτης, Τσιμίκας, Λάζαρος, Μπουχαλάκης κτλ) να παραγκωνιστούν. Να συνεχίσουμε έτσι. Δυναμικά, νεανικά, Ελληνικά και παθιασμένα.

Υγ: η σεζόν που ξεκινά την Κυριακή θα ναι δύσκολη ας μην γελιόμαστε. Ο ΠΑΟΚ και η ΑΕΚ έχουν δυναμώσει πολύ. Ειδικά παρασκηνιακά ελέγχουν τα πάντα πλέον. Αλλά αυτό δεν αλλάζει κάτι για τον Θρύλο. Πιο συσπειρωμένοι κι ενωμένοι από ποτέ, πάμε για μια σεζόν να ΧΤΙΣΟΥΜΕ κάτι πραγματικά καλό...

Υγ2: παίχτη σαν τον Ποντένσε έχουμε να δούμε από την εποχή του Λουτσιάνο Γκαλέτι στον Ολυμπιακό...

Πηγή φώτο: redgoal.gr