Κύριος ήρθε, ΚΥΡΙΟΣ φεύγει...

Ο Γιάννης Σφαιρόπουλος αποχωρεί όπως ακριβώς ήρθε. ΚΥΡΙΟΣ. Χωρίς φαρφάρες. Σαν φίλος. Σαν οπαδός του Ολυμπιακού.
Ο Αντιδραστικός νοιώθει την ανάγκη να αποχαιρετήσει έναν άνθρωπο που πίστεψε και στήριξε όσο κανέναν αλλά και τον οποίο κριτίκαρε πολύ σκληρά (ίσως και άδικα)...

Το πιο βελούδινο αντίο, είναι αυτό του Γιάννη Σφαιρόπουλου. Αγαπητός ήρθε, αγαπητός φεύγει. Σοβαρός ήρθε, σοβαρός φεύγει. Σαν φίλος και οπαδός ήρθε, σαν φίλος και οπαδός φεύγει. Κύριος ήρθε και ΚΥΡΙΟΣ φεύγει... Όσο ήρεμα ένα απόγευμα Οκτώβρη μήνα του 2014 είχε ανακοινωθεί, τόσο ήρεμα και τον Ιούνιο του 2018 αποχωρεί...

Σπάνια βρίσκεις άνθρωπο τόσο εργατικό, ταπεινό και σοβαρό όπως ο Σφαιρόπουλος. Όλα αυτά τον χαρακτήριζαν σε όλη του την καριέρα και ΚΑΤΑΦΕΡΕ να τα διατηρήσει στον τρελό και ηλεκτρικό πάγκο του Ολυμπιακού! Σε έναν πάγκο που προπονητές και προπονητές έφυγαν τσαλακωμένοι και διαλυμένοι από την πίεση (βλέπε Γκέρσον, Γιαννάκη και ΚΥΡΙΩΣ Μπαρτζώκα). Όχι όμως ο Σφαιρό. Και αυτό θα τον κάνει να ξεχωρίζει ΑΠΟ ΟΛΟΥΣ!

Ο Σφαιρό φεύγει υπό τις πιο φυσιολογικές συνθήκες. Δεν φεύγει σαν αποτυχημένος ΠΡΟΣ ΘΕΟΥ. Δύο πρωταθλήματα πήρε κι έφτασε σε δυο τελικούς Ευρωλίγκας. Αποτυχημένος δεν είναι. Απλά έκανε τον κύκλο του. Για αυτό και αποχωρεί. Έδωσε όσα περισσότερα μπορούσε. Κέρδισε πολλά και έχασε άλλα τόσα, αλλά σίγουρα έδωσε το 100% του! Για αυτό και ΚΑΝΕΊΣ δεν μπορεί να τον κατηγορήσει! Για αυτό και θα εξακολουθήσει να είναι ΑΓΑΠΗΤΟΣ στον κόσμο της ομάδας...

Το σημαντικότερο από όλα είναι και πως ο ίδιος το κατάλαβε. Κατάλαβε πως ο κύκλος του σε αυτήν την ομάδα έχει κλείσει. Αυτό που είχαμε δει πολλοί εδώ και καιρό δηλαδή. Αυτό που φάνηκε σε πολλές στιγμές μέσα στη σεζόν. Κύκλος που απλά έκλεισε. Η διοίκηση όμως τον "τίμησε" δίνοντας του την ευκαιρία να φύγει με ψηλά το κεφάλι. Χωρίς απόλυση. Θα μπορούσε να φύγει μετά από κάποια τριαντάρα ή μετά τον τελικό Κυπέλλου. Οι πρόεδροι όμως, ενώ δεδομένα είχαν πάρει την απόφαση να μην τον ανανεώσουν τον σεβάστηκαν. Έτσι κι έμεινε μέχρι τέλους. Παλεύοντας μέχρι τον 5ο τελικό.

Έζησε και πέθανε με τις δικές του ιδέες. Με το δικό του μπάσκετ. Όμορφο ή άσχημο αυτό ήταν. Ούτε για αυτό μπορεί να κατηγορηθεί. Οι τίτλοι που δεν ήρθαν την τελευταία διετία άλλωστε δεν βαραίνουν μόνο εκείνον. Ήταν πρόβλημα συλλογικό. Απλά ίσως εκείνος να μπορούσε να βρει μια λύση σε αυτό, ή έστω να το πατεντάρει κάπως. Δεν τα κατάφερε. Ίσως αν τα κατάφερνε να έμενε κιόλας, ποτέ δεν ξέρεις.

Κλείνοντας το αποχαιρετιστήριο blog για τον coach Σφαιρό νοιώθω την ανάγκη να του απολογηθώ. Τον κριτίκαρα πολύ σκληρά ίσως και άδικα κάποιες φορές. Αυτό συνέβη επειδή είχα μεγάλες βλέψεις από εκείνον. Τον πίστεψα όσο κανέναν άλλο. Η ιστορία θα κρίνει, αλλά εξακολουθώ να πιστεύω πως έκανε λάθη που στοίχισαν στον ίδιο του τον εαυτό αλλά και στην ομάδα. Κατέβασε μόνος του τον πήχη. Έτσι ή αλλιώς τώρα πλέον δεν έχει σημασία. Προσωπικά θα τον σέβομαι ΠΑΝΤΑ, θα εκτιμώ όσα προσέφερε και θα τον έχω στο μυαλό μου σαν έναν εκ των κορυφαίων προπονητών που είδα στην ομάδα αυτή! 

Αντίο coach... Είμαι σίγουρος ότι κάποια στιγμή θα επιστρέψεις...

Υγ: η κεντρική φώτο τα λέει όλα για τον ΑΝΘΡΩΠΟ ΣΦΑΙΡΟ...