Έχουμε γράψει πολλάκις ότι η στήριξη για την ομάδα παραμένει δεδομένη.
Ούτε πόλεμο θα κάνουμε, ούτε θα γίνουμε λογιστές και δικηγόροι στα οικονομικά των Προέδρων ή ελεγκτές στους λογαριασμούς των παικτών.
Υπάρχουν μανατζερίδια και κονδυλοφόροι της σαπίλας για αυτό.
Αλλά σαν μέλη μιας οικογένειας, όπως αυτή του μπασκετικού Ολυμπιακού, πονάμε που η οικογένεια μας υπολειτουργεί.
Που βλέπουμε τα άλλα μέλη (βλέπε παίκτες , προπονητές) χωρίς χαμόγελο, χωρίς σπίθα, ανόρεκτους, μπερδεμένους και εντελώς αποδιοργανωμένους.
Μια ομάδα που φτιάχτηκε σχεδόν από το μηδέν αλλάζοντας τέσσερις ξένους και έφερε έναν προπονητή καθολικής αποδοχής.
Σε μια νύχτα μέσα (στα δικά μου μάτια τουλάχιστον) η ομάδα κατέρρευσε.
Ο κόσμος δίπλα. Είτε με επίσημο τρόπο (Θύρα 7), είτε με ανεπίσημο (γιούχα δεν έχει ακουστεί στο ΣΕΦ , ποτέ, τα τελευταία πέντε χρόνια), είτε με ηχογραφημένα, φήμες, ψέμματα.
Πάντα δίπλα!
Ε λοιπόν αυτός ο κόσμος (αυτοί που φωνάζαμε επί 40' και όχι οι πατατάκηδες που έφυγαν από το 30' για να προλάβουν την κίνηση) δεν αξίζει αυτήν την εικόνα κατάρρευσης.
Ευθύνες υπάρχουν.
Δεν τις έχει πάντως ο Σπανούλης και ο Πρίντεζης. Αυτοί τραβάνε το καράβι εδώ και χρόνια και χθες ήταν οι καλύτεροι.
Ο Σπαν ήταν ο μόνος που είχε εγωισμό να ρίξει και καμία ψιλή (εξ ου και τα 4 φάουλ στην τρίτη περίοδο).
Και για τον Πρίντεζη, γιατί όλοι σκεφτόμαστε πολλά αλλά τα κρατάμε μέσα μας θα σας πω μια παραβολή της καθημερινότητας:
Αν εγώ μιλάω στο τηλέφωνο με τον αδερφό μου και του λέω κάποια άσχημα πράγματα για την μάνα μας και αυτός το ηχογραφήσει, το απομονώσει και της το δώσει να το ακούσει, χωρίς η ίδια να ξέρει άλλες λεπτομέρειες, τι θα νομίζει η μάνα μου;
Ότι δεν την αγαπάω, ότι δεν την υπολογίζω, ότι είμαι κακός γιος. Σωστά;
Εγώ απλά θα έβγαλα κάποια πράγματα από μέσα μου, τα οποία τα εκμυστηρεύτηκα. Και ειδικά αν είχα δίκιο, η μάνα μου δεν πρέπει να με παρεξηγήσει, ούτε να με χαρακτηρίσει.
Τέλος.
Και για την κατάρρευση του παίκτη Πρίντεζη (ναι, αυτού που παίζει περισσότερο από όλους φέτος) η ευθύνη είναι του προπονητή που τον έλεγε Ντουράντ.
Πάμε παρακάτω.
Ο Παπανικολάου δεν φταίει, γιατί εδώ και πολλά χρόνια, δεν υπάρχει ένας σκόρερ μπροστά του στο 3 να τον συμπληρώνει.
Καμία ομάδα δεν κάνει πρωταθλητισμό χωρίς scoring small forward.
Είτε τον Παπαπέτρου, είτε τον Χόλις, είτε τον Τίμα, κανείς δεν είναι το αέρινο τριάρι που θα βάλει πόντους, κάτι για το οποίο γκρινιάζω χρόνια.
Οι ξένοι φταίνε και δεν φταίνε.
Το να δίνεις από 800 χιλ στον Γιάνις 1, στον Γιάνις 2 και στον Τουπάν, γιατί δεν δίνεις 1.5 σε έναν σούπερ σταρ και με τα υπόλοιπα να βρεις λαβράκια (για αυτόν δεν πήραμε τον Μπλατ;;;;;).
Το μπάσκετ θέλει σούπερ σταρ και ρολίστες και όχι μόνο ρολίστες.
Όσο για τον Στρέλνιεκς το "μέχρι τέλους" να το δούμε και με αυτόν και να μην ξανά παίξει φέτος.
Μια σπιθαμή την φανέλα δεν την έχει ματώσει και με την χώρα του έπαιζε με θλάση.
Οι Γκος και Λεντέι δεν πρέπει να κριθούν, είναι rookies.
Ο πρώτος δεν έχει βοήθεια (αλλά ο Μπλατ έπρεπε να ξέρει ότι εδώ δεν είναι Νταρουσάφακα) και ο δε Λεντέι είναι εξαιρετικός και πορωμένος και αν βρεθεί τρικ να βελτιωθεί στην άμυνα, θα αφήσει εποχή.
Για τον Γκος ειδικά, ο οποίος στα κρίσιμα είναι άφαντος και κουραστικός (χθες ο Χάκετ τον έκανε αλοιφή) θα έπρεπε να υπάρχει το plan b για τις μέρες που είναι ανέτοιμος πνευματικά.
Και δεν υπήρξε plan b, αλλά η πίστη πως ο Γκος θα γίνει πρωταγωνιστής.
Μέσα σε όλα αυτά, οι απορίες διάχυτες.
Και πλέον υπάρχει ο Μπλατ και όχι το εύκολο θύμα Σφαιρόπουλος.
Αφού ήθελε τον Χένρι γιατί πήρε τον Τουπάν;
Γιατί δεν πήρε παίκτη πίσω από τον Μιλουτίνοφ (ο Σέρβος μοιάζει να έχει ξεμείνει από βενζίνη), δεν είχε δει ότι ο Λεντέι δεν μπορεί αμυντικά να ανταποκριθεί;
Γιατί δεν πήγε στην σιγουριά του Χάκετ;
Γιατί ενώ υπερασπίστηκε τον Μάντζαρη, τον έχει κάνει Κατσίβελη;
Γιατί ενώ η ομάδα έβγαζε μάτια ότι θέλει σκορ, πήρε τον Ουέμπερ, που όχι δεν είναι τέτοιος.
Ο Μπλατ χειρίζεται εξαιρετικά τον λόγο και είναι μέγιστος mind gamer.
Αλλά στον πάγκο τον τελευταίο καιρό μοιάζει με κοιμώμενο κόουτς.
Δεν αντιδρά, μπερδεύει το rotation. Βασικά δεν υπάρχει κανένα πλάνο στο rotation.
Τι μένει;
Μια μικρή ελπίδα για την Ευρωλίγκα (της τάξης του 10%), αν και εφόσον προλάβουμε να μην πέσουμε από το βαγόνι και οποιαδήποτε μάχη θα δοθεί στο παρασκήνιο, με τις ορδές των dpg, των Αναστόπουλων και των Βασιλακοπουλαίων.
Μέσα στο γήπεδο μένει να δώσουμε άλλη μάχη ή η χρονιά χάθηκε από την 1η Μαρτίου;;
Στα πρόσωπα όλων στην ομάδα, βλέπω ωχρότητα, υπνηλία και "κατάθλιψη".
Αυτό μπορεί να το αλλάξει ο Μπλατ και οι Πρόεδροι. Ο λόγος πλέον σε αυτούς.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου